Dick van der Bijl, symbool voor en onderdeel van roemrijk verleden

Bron: Leiden AmateurVoetbal
Tekst: Cees Mentink

Op weg naar 24 augustus 2026, naar… 100 jaar RCL

Op de middelbare school werd hij als klassevertegenwoordiger gekozen. In militaire dienst wist hij het binnen zestien maanden van dienstplichtig soldaat tot sergeant-majoor te brengen. Een prestatie van jewelste. Hij had daardoor een streepje voor. Dick hoefde geen uit- en thuiswedstrijd te missen. Goed geregeld. Bij Heineken maakte hij carrière. Vijf-en-veertig jaar droeg hij de kleuren van RCL en wanneer de clubarchieven compleet zijn en de inhoud klopt, altijd als aanvoerder.

Dick is geboren in Indonesië. Het gezin keerde in 1958 terug naar Nederland en vestigde zich na enkele verhuizingen vanuit De Bilt in Leiderdorp.

Dienstplichtig soldaat Dick van der Bijl verliet Defensie na zestien maanden als Sergeant-Majoor. Dat bereik je niet met een veterdiploma en drie danslessen.

‘Ik droomde van witte stranden, wuivende palmen en altijd zon’

Dick van der Bijl heeft zijn hele leven voorop gelopen. Niet dat hij die positie met ellenbogen opeiste, het gebeurde gewoon, als vanzelfsprekend. ‘Oh, daar moet je bij Dick voor zijn’, of ‘Ga maar naar Dick, hij regelt het wel’. Noem het geboren leiderschap. Docenten spraken onderling van brains. ‘Brains,’ dacht Dick, ‘wat is dat nou weer?’ Toen Kees van den Burg onverwacht aftrad als voorzitter, moest er een opvolger komen en om een vacuüm te voorkomen graag snel. Kandidaten staan niet in rijen van vier te trappelen omdat het zo’n begeerde functie is. Massaal gingen de blikken en vingers in een en dezelfde richting, die van Dick van der Bijl. Het dringende verzoek om de hamer over te nemen, kon niet op een gunstiger moment komen. Van der Bijl was na ‘dik’ zeven-en-dertig jaar functies in het management vervuld te hebben binnen Personeel & Organisatie bij Heineken, net vervroegd gepensioneerd en met een mooie afscheidsreceptie uitgezwaaid. Hij droomde van een eeuwig durende vakantie, van witte stranden, wuivende palmen en altijd zon. Maar dan meldt zich een delegatie van RCL. Gesprekken volgen elkaar in hoog tempo op, er worden ‘op z’n Heinekens’ knopen doorgehakt. ‘Ja, ik doe het, ik ben RCL schatplichtig. Voor hoelang ik mij als voorzitter committeer weet ik niet. Aan de slag.’ Kranten kopten in chocoladeletters: ‘Dick van der Bijl, de gedroomde nieuwe voorzitter van RCL.’ Terecht. Dick combineert the best of both worlds. Hij is een clubman pur sang, beschikt over een ervaring van tientallen jaren bij een multinational met vijf-en-tachtig-duizend werknemers worldwide, en heeft een netwerk waar je driemaal ‘u’ tegen zegt. De nieuwe voorman licht zijn besluit als volgt toe: ‘Ik realiseer mij dat het voorzitterschap van een club met de omvang van RCL een grote verantwoordelijkheid inhoudt, maar voor mij staat voorop, dat ik er ook vooral plezier in moet hebben.’ Daarbij doelt Dick ook op het plezier met de (ster)spelers van toen en later bij de RCL-veteranen. Gestaald kader als Bas Ederveen, Leo Holl, Bram Brandt, Ab Braat, Koos Haneveld en Ben Heemskerk. Tot hier de stand van zaken in mei 2018.

Aanvoerder Dick (‘Een snor straalt gezag uit’) overhandigt een ingelijste foto aan Bram Brandt, die voor tiende achtereenvolgende wedstrijd zijn doel wist schoon te houden. Burgemeester Marinus van der Have, een trouwe RCL-supporter kijkt goedkeurend toe.

Trouwambtenaar

Juli 2026. Wij zitten behaaglijk in de tuin bij Dick van der Bijl onder een schaduwrijke parasol. Het gazon lijkt gemillimeterd met een puntschaar. Wat ligt het gras er verrukkelijk bij. De gastheer, geen liefhebber van kunstgras (‘Nooit geweest, ik ben een romanticus’), schenkt thee, hij heeft veel ‘lekkers’ royaal ingeslagen (gevulde koeken met elk drie amandelnoten, een assortiment gebakjes en iets smakelijk ogend, maar ondefinieerbaar). Het bier (‘Heineken natuurlijk’) wacht gekoeld op de dorstige kelen van straks. ‘Vooruit met de geit,’ trapt Van der Bijl (70) het interview af. Dick pakt zelf het denkbeeldige leer op en zegt: ‘Toen ik wegging bij Heineken kon ik niet zeggen dat ik na zoveel jaar mijn werk wel zou missen. Weet je wat wel? De mensen, met wie ik zo lang had samengewerkt, veel had meegemaakt en bereikt, had gelachen en gehuild. Op zo’n moment ga je een drempel over naar een nieuwe fase in je leven.’ Om dat te verwerken kwam RCL op het juiste moment voorbij. Dick knikt. Van der Bijl, die tot zijn 56ste heeft gevoetbald, maakt een sprongetje. ‘Na vijf jaar RCL-voorzitterschap en het nodige samen met de andere bestuursleden op de rails te hebben gezet, vertoonde zich een déja vue.’ Net als bij zijn vertrek bij Heineken dacht hij aan de witte stranden, wuivende palmen en zon elke dag. Weer niet. ‘Ik werd gevraagd om een tijdje als interim manager een appartementencomplex op Bonaire te runnen. Dat heb ik gedaan. Daarna reisde ik mijn dochter achterna naar Sint Petersburg, die daar studeerde. Ik liep daar op het schitterende Paleisplein met zo’n Russische bontmuts op mijn kop. Wat was koud daar. Ik bezocht de beroemde Hermitage waar de schilderijen hangen van de in Leiden – zeg maar: thuis – geboren Rembrandt. Dat zijn ervaringen, kan ik je vertellen.’ Onderwerpen genoeg! ‘Ik ben ook nog trouwambtenaar geweest, voltrok het huwelijk van Sieto Schalkers en zijn Jacqueline,’ lacht Dick. Sieto, jarenlang een vaste kracht in de hoofdmacht, befaamd om zijn onnavolgbare dubbele schaarbeweging. ‘Niemand wist ervan, vervolgt Dick. ‘Ook niet dat zij zouden trouwen. Op de klanken van te voren afgesproken muziek, kwamen wij gedrieën binnen. Jacqueline in een beeldige trouwjurk, Sieto in driedelig kostuum en ik, namens de Burgerlijke Stand, in vol ornaat.’ Dan te bedenken dat de tachtig aanwezigen – familie, vrienden en kennissen – daar in sportieve outfit dachten daar een feestje te komen vieren.

Dick van der Bijl officieel als Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Hij trouwde eerste elftalspeler van weleer Sieto Schalkers en Jacqueline. Een tot op het laatste moment geheim gehouden ceremonie.

In de gloriedagen van RCL haalde het eerste elftal de hartpagina’s van Voetbal International. In vele slaapkamers hing de reuze foto boven het bed.

‘Hier moet ik passen,’ zegt Dick. ‘Ja, ik overhandig Rinus Rijnsburger een cadeautje, maar waarom of waarvoor, ik weet het niet. Wat ik wel weet is, dat Rinus als eerste elftalbegeleider ons tot in de puntjes verzorgde.’

In pak met stropdas

Voor Dick is voetbal altijd een uitlaatklep geweest. Overdag waren serieuze zaken aan de orde, het al dan niet aannemen van medewerkers. Bij Heineken had hij zich opgewerkt tot deze belangrijke functie. Het beoordelen of mensen voldoende capaciteiten bezitten voor bepaalde functies. ‘In principe gaat het om langdurige relaties, essentieel voor het bedrijf én de persoon. Dan moeten er voor de toekomst van beide bepalende beslissingen worden genomen. Dat betekent goed- en slechtweergesprekken, een hemel van verschil.’ Op LinkedIn is de weg naar Dick’s top bij Heineken stap-voor-stap te lezen. Overdag ontvangt en vergadert Dick in pak met stropdas, ’s avonds traint hij zich in een kloffie letterlijk en figuurlijk de blubber, om op zaterdag als aanvoerder zijn manschappen in stelling te brengen voor de drie punten. Met minder ging hij alleen met de nodige chagrijn akkoord, het verpestte zijn hele weekend.

Dick en Heineken zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden, hij heeft er ‘dik’ zevenendertig jaar gewerkt en klom op tot een managersfunctie Personeel en Organisatie. Knap!

RCL nam jaarlijks mee aan het befaamde LFC Zilveren Molen Toernooi en nam de beker enkele keren mee naar Leiderdorp. Voorzitter Frits van Waveren reikt de beker uit aan Dick.

De grote clubs kwamen graag, met dank aan Rinus Rijnsburger, oefenwedstrijden op de Bloemerd spelen. RCL was een aantrekkelijke tegenstander. Op de foto ‘onze’ Dick met Dick Schoenaker van Ajax.

Met Feyenoord onderhield Rinus Rijnsburger ook hartelijke banden. Hier schudt Bennie Wijnstekers de hand van Dick.

Het eerste, de locomotief van RCL

Terugkijkend op zijn voetballoopbaan stelt Dick dat er vroeger bij een overtreding een waarschuwing werd gegeven, tegenwoordig wordt te snel een kaart getrokken. Verder signaleerde hij al eerder hoeveel inspanning het vraagt om spelers bij de club betrokken te houden. ‘Ik bedoel daarmee,’ legt Dick uit, ‘dat jongens en ook meiden zo rond hun 20ste andere interesses krijgen en vergaande beslissingen moeten nemen. Voetballen past dan niet meer in het plaatje. Tweemaal en voor talenten driemaal in de week trainen en op zaterdag spelen, wordt dan te veel, vinden ze.’ Jammer, noemt hij, omdat ‘die ontspanning zo positief werkt, juist naast een volle agenda’. Hij maakt een interessante vergelijking: ‘Het eerste elftal is de locomotief van RCL. Hoe sterker de locomotief hoeveel meer treinen die zal trekken. Ons eerste zal door zijn prestaties het aantrekkelijker maken lid te worden en te blijven.’ RCL moet dus volop investeren in de selectie? Geen antwoord. Niet regeren over je graf? Het bestuur niet voor de voeten lopen? ‘Zoiets.’

Dick van der Bijl en Pierre van Gemerden, smaakmakers met een profmentaliteit. De beker, een pronkjuweel, is de succesvolle bekroning van een landelijk NCRV Toernooi.

Dick van der Bijl: ‘Ik heb weleens geflirt met Noordwijk, dat vond ik een mooie club. Maar uiteindelijk bleef ik bij RCL en ben daar altijd gelukkig gebleven.’

Dick en zijn broer Paul. Paul voetbalde bij Meerburg en RCL. Nu maakt hij deel uit van de Blauwe Brigade, de supportersvereniging van ZZ Leiden.

RCL – Salomon Eilanden

Zoveel mooie momenten meegemaakt als voorzitter, Dick moet grabbelen in de ton. De Voetbalstart, elk jaar weer een heerlijk hoogtepunt. De Walking Voetballers en hun toernooi in september voor Kika geeft aan dat ‘De Club van Klasse’ zich ook sociaal opstelt. De uitwisseling met het Engelse Kidlington. ‘Aan dit lijstje wil ik een eenmalig voetbalevenement toevoegen: De oefenwedstrijd die het nationale elftal van de Salomon Eilanden tegen RCL kwam spelen.’ De Salomon Eilanden moesten zich plaatsen voor de Oceanische Spelen. Ze hadden de gelouterde Wim Rijsbergen, met een Voetbal C.V. van heb-ik-jou-daar aangetrokken als bondscoach. De in Leiden geboren en getogen Wim had het trainingskamp in Brabant opgeslagen. Een duel met RCL stond begin juni 2019 centraal in de voorbereiding. Alles en iedereen was in staat van paraatheid gebracht. De ambassadeur van de Salomon Eilanden in Nederland, Zijne Excellentie Moses Kouni Mosé kwam in een meterslange limousine, voorzien van vlagstandaards, omgeven door motorpolitie en beveiligers, aangereden. Zijn entourage verbood interviews, wilde ook niet dat de hoge gast werd gefotografeerd met zijn internationals, ook niet samen met de spelers en staf van RCL. Waarom niet? Protocol zus, Protocol zo. De volksliederen galmden door de Bloemerd. Het werd een gezellig zomermiddag potje, dat RCL winnend afsloot (3-2 – 2x Kai Vijlbrief, 1x Remy Libbenga. Voor de Salomon Eilanden scoorde Gagame Feni 2x). Vanaf de tribune volgde het hoge gezelschap dit unieke schouwspel. De ambassadeur zat ingeklemd tussen burgemeester Laila Driessen (met ambtsketen) en sportwethouder Willem Joosten. Na afloop, na het geruisloze vertrek van de ambassadeur en zijn gezelschap, werd uitbundig feest gevierd, ook door de gasten uit de andere kant van de wereld. Ze voerden inheemse dansen uit, die meer op acrobatiek leken. Dick, de frontman van het bestuur, vond deze ontmoeting voor de-keizers-des-baard ‘prachtige publiciteit’ voor RCL.

Als voorzitter was Dick een ware RCL-ambassadeur. De media wisten hem makkelijk te vinden, ze hadden Dicks mobiele nummer gekregen. Hier geeft Dick een interview aan Reanne van Kleef van Sleutelstad.

September 2021. Cor den Heijer viert zijn gouden jubileum als scheidsrechter. In de business lounge vindt een huldiging plaats. In een toespraak vertelt RCL-voorzitter Dick dat Den Heijer al een halve eeuw op zaterdag ‘naar de club’ gaat. Eerst voor de KNVB, daarna als echte en eerlijke clubscheidsrechter van RCL.

De RCL Voetbalstart, is een traditie met een gouden rand. Uniek. Honderden meisjes en jongens, talrijke vrijwilligers en een uitgebreide keukenbrigade niet te vergeten. Als voorzitter sprak Dick ouders, verzorgers en de jeugd. De vele winnaars gingen met hem op de foto.

De RCL Walking Voetballers namen het initiatief een toernooi te organiseren voor Kika. Old Stars uit het hele land werden uitgenodigd deel te nemen. De respons was en is na jaren enorm. Prachtige bedragen konden worden overgemaakt. RCL, sociaal in woord en daad.

Juni 2019. RCL speelt een oefeninterland met de Salomons Eilanden, getraind door Wim Rijsbergen. Een warme dag, hoog bezoek en RCL wint. Na afloop blijft het nog lang gezellig, met zang en dans en bier.

Dick en Overleven met Alvleesklierkanker

‘Weet je dat ik heel goed niets kan doen,’ laat Dick zich ontvallen. Echt? ‘Ja echt.’ Dus na je voorzitterschap van RCL ging je lekker in je hangmat liggen, knabbelen aan een kippenpootje en naar de blauwe lucht liggen kijken? Nee. Via via kwam hij in contact met Stichting Overleven met Alvleesklierkanker, die de campagne ‘Support Casper’ voerde. ‘Casper is Casper van Eijck, chirurg, hoogleraar en onderzoeker van alvleesklierkanker. Hij is autoriteit op zijn vakgebied. Hij heeft duizenden patiënten behandeld. Nabestaanden van oud-patiënten van Van Eijck richtten de stichting op. Van Eijck heeft zijn naam aan de stichting verbonden en alle steun toegezegd.’ Van der Bijl is toegetreden tot de stichting, hij is betrokken bij alle activiteiten en evenementen, die geld opbrengen. Dat zijn Gala’s, veilingen en benefietwedstrijden en bedenk maar wat. Alles wat geld oplevert komt in aanmerking. ‘Vorig jaar hebben wij met allerlei acties en met dank aan honderden vrijwilligers bijna drie miljoen euro bij elkaar gebracht voor onderzoek naar die rotziekte.’ Als RCL-voorzitter ging twintig uur per week in die functie zitten. Eenzelfde aantal uren (en meer) wil hij inzetten voor dit uitdagende doel. Dus niks ‘niks doen’. Omdat Dick uitkijkt naar het RCL Eeuwfeest en de ontmoeting met zijn oude maten en iedereen die hij tijdens zijn voetballoopbaan en bestuursperiode ontmoette, is dat een prachtkans om ‘Support Casper’ onder de aandacht te brengen? ‘Moet ik eerst echt goed over nadenken, ik denk niet dat dit het juiste moment is. Later wellicht later wel.’ Meer eerst moet de Mont Ventoux beklommen worden. ‘Dat wordt groot, heel groot,’ zegt Dick, ‘Tweehonderd deelnemers fietsen, wandelen of gaan hard lopend in september 2026 de berg op. Dat doen ze voor Stichting Overleven met Alvleesklierkanker en de campagne ‘Support Casper’. Vorig jaar bracht de beklimming bijna drie ton op, ik verwacht nu dat we daar overheen gaan.’ Dick is er trots op zich voor de stichting in te kunnen zetten.

Tijdens de Algemene Ledenvergadering in december 2024 werd Dick benoemd tot Lid van Verdienste. Hier staan Dick, Frits Wentholt en Bianca Plezier.

‘Support Casper’. Casper is Casper van Eijk, chirurg, hoogleraar en onderzoeker op het gebied van alvleesklierkanker. Dick maakt als fondsenwerver deel uit van Stichting Overleven met Alvleesklierkanker. Hij begeleidt campagnes om zo veel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek. Vorig jaar werd bijna drie miljoen euro bij elkaar gebracht.

Onlangs reisde een grote groep RCL-veteranen af naar zonnig Javea. Dick sloot zich natuurlijk enthousiast aan. Van de gemaakte fotoreportage werd alleen deze foto van het vertrek voor publicatie vrijgegeven. Het motto luidt immers: ‘What happens in Javea stays in Javea…

Frits Wentholt, eind 2023 volgde hij Dick van der Bijl op als voorzitter, met meteen de organisatie van ‘100 jaar RCL’ in zijn portefeuille. Hij zorgt voor een waardige finale van het interview: ‘Dick is niet alleen een uitstekende speler en kundig bestuurslid geweest, maar ook en vooral staat hij symbool voor en onderdeel van een roemrijk verleden.’

Foto’s: Collectie Dick van der Bijl, Archief LeidenAmateurVoetbal en RCL, Johan Kranenburg en Caryl Jonis.