Op weg naar 24 augustus 2026… naar 100 jaar RCL – Portret Rinus Rijnsburger

Bron: Leiden Amateurvoetbal
Tekst: Cees Mentink

Rinus Rijnsburger (1934-2008): ‘Biechtvader van spelers, vertrouweling van trainers, anker van bestuur’

‘Je moet me niet kwalijk nemen hoor, dat ik niet alles nog vlijmscherp voor de geest kan halen.Wat ik wel weet is dat elk gesprek thuis, ook tijdens het eten, telefoontjes of met mensen aan de deur, altijd ging het over RCL. Voor mijn vader was het 24/7 RCL wat de klok sloeg. Ja, ook op zondag en dat voor een christelijke club en een dominee als voorzitter. Van de met de paplepel ingegoten verplichte zondagsrust was weinig sprake. Maar de volle vuilniszakken met bemodderde sportkleren, die mijn vader op zaterdagavond mee naar huis sleepte, liet mijn moeder onaangeroerd liggen, die wekelijks berg werd op maandag gewassen. Daar heb ik haar weleens over horen zuchten en steunen.’

Rinus Rijnsburger. ‘IJzeren Rinus’, zoals iedereen hem herinnert. Altijd aanwezig in de Bloemerd bij RCL.

Warme herinneringen

Marja Rijnsburger is de oudste dochter van de veel te vroeg overleden Rinus Rijnsburger, Mister RCL, een echte Leiderdorper, die bij een eerste ontmoeting enigszins stug oogde. ‘Dat klopt,’ beaamt Marja. ‘Dat was een soort beschermingsmechanisme van hem, een muurtje. Daarmee bedoelde hij: ‘Ik ken je niet, laat maar zien wie jij bent.’

Als het leven iets anders was gelopen, zou Rinus Rijnsburger op een boerderij gaan werken. Een leven lang.
Nog een foto van toen. Toen Rinus Rijnsburger nog visioenen had van een leven (en werken) op een boerderij.

Maar zodra je door zijn ballotage was, was het ijs gebroken, kon je 100 procent op hem rekenen.’ LeidenAmateurVoetbal (LAV) is op bezoek bij Marja en haar Hans (van der Wal), ook een echte RCL-er, die het tot de selectie bracht en voornamelijk in het 2^de als spits ‘de bal in het doel ramde’. Marja en Hans zijn in maart verhuisd van het dorpse Hoogmade naar het landelijke Woubrugge. Het gaat om hun herinneringen, vooral die van Marja, aan de man die wijd en zijd een naam had in voetballand en van onschatbare waarde is geweest voor RCL.Met een wolk van een baby: kersverse vader Rinus met Marja.

Lange periode vervulde hij talloze, uiteenlopende taken binnen de club,  drukte zijn stempel als ‘1000-poot en ambassadeur’, was kind aan huis bij Feyenoord én Ajax. Een symbiose, die in de wereld van het voetbal, zelfs met een lantaarn, zelden te vinden is.

Man van weinig woorden

‘Wat men misschien niet weet,’ trapt Marja de bal af, ‘is dat mijn vader ook wedstrijdsecretaris is geweest. Dat was in de tijd, dat spelers nog een kaart in de bus kregen. Daar stond op tegen wie werd gevoetbald en hoe laat ze waar moesten zijn. Hij schreef die kaarten, had een zwierig handschrift, met krullen.’
Grote wasjes. Jarenlang heeft Rens, de vrouw van Rinus, de bemodderde clubkleding van RCL-selectie en selectie A en B gewassen. Totdat RCL zelf een wasmachine aanschafte. Toen nam Rinus deze taak over, elke week.

Marja behoorde tot het groepje dat de kaarten mocht (‘moest’) bezorgen. ‘Mijn vader gaf opdracht en dan deed je dat.’ Geen discussie. ‘Ik fietste tot in Leiden, naar de Plantage. Daar woonde Hugo Minderhoud in een statig studentenhuis. Later is hij nog voorzitter van RCL geworden, die namens bestuur en leden mijn vader benoemde tot Erelid.’ Rinus hield toch niet van dat soort ‘toneel’?’

De drukkers van het gestencilde clubblad, elke week weer een hele klus. Vlnr: Henk Botermans, Wim Rietveld, Frans van Gemerden, Bertus Hogervorst, Rinus Rijnsburger.

Marja: ‘Dat leek maar zo. Het klopt dat hij bij vergaderingen en dergelijke achterin de boel een beetje in de gaten hield. In zijn hart vond hij het wel mooi als hij een schouderklopje of een complimentje kreeg. Alleen wist hij niet hoe daarop te reageren.’ Dat hebben veel mensen, is het niet? Ze denkt na en analyseert: ‘Daar heb je wel gelijk in. Zijn generatie hield het graag op: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’

De RCL Supporters Vereniging waar ‘onze’ Rinus ook deel van uitmaakt, voorziet de selectie van nieuwe jassen. V.l.n.r.: Thijs Dorama, Anneke Bloemendaal, Jan de Boer, Rinus, Piet Wakka, Letty Haneveld, Dick de Haas.

Mijn vader ook, hij was een man van weinig woorden. Jammer hoor. Je mag best trots zijn op wat je presteert.’ Rijnsburger groeide op in een tijd dat er meer gewerkt dan aangehaald en geknuffeld werd. Zoiets werkt door in het verdere leven.

Drie keepers. Staand v.l.n.r.: Jaap Visser, Rinus, Theo de Waard (trainer), Lijs van Egmond, René Kamminga, Koos Haneveld, Dick v/d Bijl, Peter Piket, Bram Brandt, ?, Leo Groot (verzorger); gehurkt v.l.n.r.: Ab Braat, Sieto Schalkers, Thijs Bruna, Rob Sterk, Eric Doeselaar, Hans Braat, Pierre van Gemerden. Jaap streed met Bram om plek onder de lat. Oud-doelman Rinus hield zich slim afzijdig.

Zonder man/vader

Marja: ‘Mee eens. Er speelde meer bij hem.’ Zelf geboren in de Hoofdstraat, trok zijn moeder met hem in bij opa en oma in de Lindelaan. Zonder man/vader. ‘Daar werd nooit over gepraat, trouwens, over heel veel niet. Later ook niet, geen woord.’ Dan: ‘Nee, klopt niet helemaal. Een keer heeft hij gezegd dat hij zijn vader had gezien. Daar bleef het bij. Zonder vader opgroeien maakt een wond die niet te helen is.’

In 2008`vroeg toenmalig RCL-voorzitter Thomas Stolker en Joop van Huut (vrijwilliger pur sang) voor Rinus Rijnsburger een Koninklijke onderscheiding aan. ‘De ouwe’ zou hem zeker gekregen hebben. Maar Rinus overleed voordat Koningin Beatrix haar handtekening had gezet.

Om de emotie even te laten zakken: ‘Een paar huizen verder in de Lindelaan woonde Ab Pruis die zich ook slagen in de rondte inzette voor RCL.’ Na een: ‘Weet je wat ik zo intens…..’ loopt Marja naar de keuken, komt terug, zegt: ‘Even wat drinken’, neemt een slokje water en gaat verder: ‘Wij praten tegenwoordig meer over onderwerpen die ons bezighouden en beroeren, soms te veel. Maar ik had nog zo graag met mijn vader over van alles willen praten, er zo op gehoopt, willen weten hoe hij écht het leven zonder vader als voorbeeld had ervaren, maar hij was opeens dood.’

Het is gelukt, Rinus heeft de knappe Rens definitief aan de haak geslagen.
Het echtpaar tekende een contract voor het leven.

Altijd bezige Rens

Jaren eerder en veel te vroeg overleed Rinus’ vrouw Rens, zijn stut en steun en toeverlaat. Rijnsburger belandde in een diep gat waar niet uit te komen scheen. Het verdriet was immens. Hoeveel jaren bracht Rens niet elke dag – steevast om half een – zijn brood op zijn ‘werk’ in de Bloemerd , met een pak melk? Ontelbare keren. Dit dagelijks ritueel werd door heel wat aanloop gevolgd, die op dat uur een koffie kwam doen, het laatste nieuws met elkaar besprak, de prestaties en geruchten deelde. Rinus wist immers alles. Rens zag hoe de liefde-van-haar-leven daar gelukkig was, helemaal in zijn element, invulling gaf aan zijn leven. Wat gunde Koudekerkse Rens hem dat.

Rinus met zijn Rens uit Koudekerk, in Avifauna. Een dagje gezellig uit.

De dagen van Rens waren ook gevuld. ‘Ik lijk op mijn moeder,’ haakt Marja in. ‘Net als zij ben ik ook altijd bezig.’ Zo mag ‘de liefste oma van de héééle wereld, volgens kleindochter Loïs, ook graag koken, tuinieren, lezen (e-books), haken, breien, borduren en quilten, en is ze – hoe kan het ook anders? – sportief aangelegd. Ze wandelt, fietst, loopt hard (tot voor kort zelfs de halve marathon).

Er zijn bij RCL tijden geweest dat er geen einde aan geruchten leek te komen.
Leuke, grappige, cynische en ronduit vervelende.
Om dat te laten stoppen, bracht de redactie (Peter Loesberg, Piet Selier,
Cees Mentink) een ‘Geruchten’-blad uit.
Enthousiast gestencild door Rinus en zijn drukkers. En het was over!

Bij RCL draaide Marja bardiensten, met onder meer Ton de la Rie, terwijl Ciska de leiding had over de  frituur. Ook het inroosteren liep als een zonnetje. ‘Wij hadden een geweldig op elkaar ingespeeld team,’ straalt ze. Overdag werkte Marja in een sportomgeving, bij Sportcentrum Van Houdt. Haar Hans past naadloos in de sportieve familie Rijnsburger. Hij voetbalde van jongs af aan bij de rood-witten. Aan zijn voetballoopbaan kwam voortijdig een einde. Hij brak zijn been. Hans: ‘Die werd verkeerd gezet, moest opnieuw en nu op twee plaatsen, gebroken worden en weer gezet. Een binnen- en buitenmeniscus moesten eruit. Kortom, einde van mijn voetbalverhaal.’ Nu staan Marja en Hans elke week langs de lijn bij 20-jarige kleinzoon Stijn, die in RCL JO23 speelt. Als Stijn een lekkere pot speelt, geniet hij en wij ook.

Met deze trekker reed Rinus Rijnsburger weleens naar de woning van toenmalig voorzitter Thomas Stolker.
Voor een goed gesprek en een glaasje.

Overleden, totaal onverwacht

Na het vroegtijdige overlijden van zijn vrouw Rens woonde Rinus alleen. Er werd met de buren de afspraak gemaakt om ’s avonds het horretje in het voordeurraam naar beneden te doen en ’s morgens weer op te halen. Dan wisten ze dat alles goed was. ‘Lief hè, ze hadden al de huissleutel,’ vertelt Marja.

‘Op een ochtend bleef het donker. Ongerust als de buren waren, gingen ze naar binnen, en vonden mijn vader in bed. Overleden.’ Totaal onverwacht, geen ziekbed. Marja knikt, slikt en snikt.

Rinus Rijnsburger ontspannen poserend voor een prijzenkast.
Niet zijn prijzenkast, hij had er geen, maar verdiende hem wel.

Op 12 juli 2008 hield toenmalig RCL-voorzitter Thomas Stolker een indrukwekkende afscheidstoespraak. Daarin schetste hij ‘de ouwe’, zoals Rinus in de wandelgangen kozend werd genoemd, zoals hij daadwerkelijk was. ‘Het besef dat RCL een van haar meest markante mannen is kwijtgeraakt’-  ‘De man die alles afwist van gras; clubs kwamen bij hem voor advies over onderhoud’- ‘RCL was zijn club, de velden waren zijn velden’ – ‘Een man met een gebruiksaanwijzing, wiens gemopper, plagerijtjes en humor moeilijk te peilen waren’- ‘Die bereid was alles te doen wat je vroeg’ en: ‘Die bij de KNVB, toen gehuisvest in de Bloemerd, rode en gele kaarten kwijtgescholden wist te krijgen’.

Bij Stolker kwam Rinus soms op de trekker aangereden. ‘Voor een borreltje,’ weet Thomas. ‘Af en toe bleef hij slapen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Het waren Thomas en Joop van Huut die zich sterk maakte voor een Koninklijke onderscheiding voor Rinus. In vlammende brieven met bijlagen stond in bloemrijke taal beschreven waarom Rijnsburger in ‘s lands elitegezelschap diende te worden opgenomen. Niet als eenvoudig lid, maar in een hoger corps, namelijk dat van Ridders.

Het heeft zo niet mogen zijn, Rinus overleed voordat Koningin Beatrix met haar handtekening (net zo zwierig en met krullen als Rinus dat deed?) de onderscheiding kon bekrachtigen.

Ajax en Feyenoord

Terug naar de Rinus Rijnsburger, die zulke goede relaties onderhield met Ajax, met name met assistent-trainer en hoofdscouting Tonny Bruins Slot en met Fred Blankemeijer, bestuurslid PR van Feyenoord. Wanneer Rinus een tijdje niets had gehoord uit Amsterdam en Rotterdam, belde hij op en vroeg wat er aan de hand was. Niks natuurlijk, Rijnsburger greep de gelegenheid aan om de topclubs uit te nodigen weer eens te komen oefenen.

Door de goede contacten van Rinus Rijnsburger kwamen Ajax en Feyenoord oefenwedstrijden op de Bloemerd spelen. V.l.n.r.: Johan Cruijff, Joop Oudshoorn (manus-van-alles) en Henk van de Hoek (penningmeester).

Ajax op bezoek in de Bloemerd. Rechts van Rinus staat ‘De verlosser’, links Tonny Bruins Slot. ‘U bent zeker Rinus Rijnsburger,’ zei Johan. Hoe weet jij dat? Cruijff: ‘U bent de enige heer hier.’’

Dat kreeg Rinus, voormalig metselaar, voor elkaar. Tot verbazing (en jaloezie) van op hoger niveau spelende voetbalclubs uit Leiden en omstreken. ‘Mijn vader had de gunfactor,’ weet Marja. ‘Hij had geen grote mond, geen kapsones, een echte liefhebber, zo’n iemand heeft een streepje voor.’

Het team van RCL dat op de Bloemerd in het veld kwam tegen Ajax. Ajax met o.m. Koeman, Silooy, Mühren, getraind door Cruijff. Staand v.l.n.r.: Ab Braat, Marcel Visser, Peter v/d Heyden, David Brandt, Paul van Wesel, Kees Ruis, Pierre van Gemerden. Gehurkt v.l.n.r.: Sieto Schalkers, Ben Heemskerk, Dick v/d Bijl, Hanno van Breughel, René Kamminga.

Sportieve Rinus

Niet helemaal terecht bleef Rinus bescheiden over zijn schaatsprestaties (hij heeft in alle polders en op iedere baan geschaatst, maar nooit de Elf Stedentocht gereden), met wielrenner Gerben Karstens (de Leidse notariszoon, met onder anderen Joop Zoetemelk Olympisch kampioen 100 km ploegentijdrit, Tokio 1964, werd Nederlands kampioen en won etappes in de Tour de France) heeft hij ontelbare kilometers getraind. Van de betrouwbare RCL-keeper, die Rijnsburger ook is geweest, is weinig terug te vinden in de administratie en archieven van de club. Hoe dat komt? Dat komt door Rinus zélf. Wat?

Van de vele brieven van Ajax en Feyenoord zijn er maar een paar bewaard gebleven.
Administratie en archief zijn verbrand.

Ook Feyenoord kwam met dank aan Rinus Rijnburger met een zekere regelmaat oefenen tegen RCL.
Wim Jansen en ‘IJzeren’ Rinus Israël waren ‘gewoon’ vrienden van onze ‘ouwe’.

Er stond een verbouwing te gebeuren. Muurtjes werden afgebroken, puin afgevoerd. Ordners en archieven lagen maar hinderlijk in de weg, wat moest met die ouwe zooi gebeuren? Opruimen, weg ermee, de fik erin! Vaarwel brok geschiedenis van 100-jarige RCL.
Op de valreep heeft Marja nog een waar gebeurd verhaal: ‘Wij woonden in Hoogmade zoals je weet. Daar is MMO de-club-van- klasse. Hans en ik liepen een rondje met de hond en zagen bij MMO mannen bezig met een trekker op het hoofdveld. Ik zeg tegen Hans: ‘Die kerels lijken wel op mijn  vader.’ Wij naar ze toe. Ze stelden zich voor als Guus en Leo. Nee, ze hadden geen broers. Wie waren wij dan wel? Rijnsburger. Van Rinus? Ja, die kenden ze wel. Deed hetzelfde bij RCL als zij bij MMO, maar dat in zijn eentje. Wat een kerel was dat. Marja en Hans liepen daarna vrolijk en trots te zijn. En jullie hond kwispelde met zijn staart? ‘Natuurlijk, hij heeft toch niets anders om mee te kwispelen. Hahaha.’
Paul van der Blom is in het ziekenhuis aan een hernia geopereerd. Hij krijgt bezoek van broer Marcel, trainer Theo de Waard en Rinus Rijnsburger. ‘Een bloemetje bloeit van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat,’ grapte de sterspeler.

Foto’s: Archief RCL en Marja Rijnsburger, Ronald Veeren