Rudy Kluts was rechtsback. Niet te groot van stuk, zeg maar gerust aan de kleine kant. Wat
hij aan lengte wellicht tekort kwam, compenseerde hij met moed. Rudy was het type
rechtsback dat je als linksbuiten drie keer voorbij moest, want hij gaf zich nooit zomaar
gewonnen. Maar Rudy was meer dan een simpel ‘backie’ met inzet. Hij kon ook voetballen.
Niet teveel poespas, maar gewoon goed voetballen. Vanuit zijn rechterhoek overzag hij het
veld en begreep hij als geen ander hoe hij in samenwerking met zijn rechtshalf en
rechtsbuiten de rechterflank moest bestieren. Ik kende Rudy al lang, hij kwam uit een
gouden generatie net onder mij, en vanaf de A’tjes mocht ik samen met hem het veld
betreden.
Voetbal was voor ons meer dan proberen de overwinning op het natte gras binnen te slepen.
Er moest buiten de 90 minuten ook gelachen worden. En Rudy had die ondeugende
twinkeling in z’n ogen waarvan je wist dat je in de derde helft een goeie aan hem had. Menig
trainer werd onder de douche gepersifleerd en door de kantine schaterde regelmatig zijn
lach. Toen Rudy zijn doorbraak beleefde in ‘het eerste’, en ik gefrustreerd geblesseerd m’n
sportieve ongeluk wegdronk in de Leidse vrijdagnacht, kon ik hem om 3 uur ‘s nachts
wakker bellen, om vervolgens een fameuze quote van onze toenmalige trainer door de
telefoon te schreeuwen, en snel weer op te hangen. De volgende dag op de club (en tot op
de dag van vandaag) konden we hier hartelijk om lachen.
Het was een gure donderdagavond, in het donkere besprekingshok met uitzicht op het
trainingsveld. Februari, we hadden net getraind en zaten nu met natte haren vol gel in
paardenhoef te doen alsof we luisterden naar de trainer die ons probeerde voor te bereiden
op de zaterdagse tegenstander. Zeker iets met een sterke Haagsche spits, een dribbelaar
op 10 en een zwakke linksback. De teamleider zat zo half op het bureautje in de hoek van
het hok, met een been op de grond en een been bungelend in de lucht, zoals teamleider nu
eenmaal plaatsnemen, instemmend met alles dat uit de mond van de trainer kwam terwijl hij
zachtjes de lauwe koffie uit z’n plastic bekertje slurpte.
In de oude kantine stond Ajax-Fiorentina op, Rudy liep na het seintje van de aanvoerder met
tegenzin naar het besprekingshok, onderweg continu omdraaiend om de wedstrijd zo lang
mogelijk te kunnen volgen. Hij liet de deur naar de gang expres open, en plofte neer in de
stoel die het dichtst bij de deur stond. Ik zag dat de instructies van onze gepassioneerde
trainer volledig langs hem heen gingen. In gedachten stond Rudy op Vak 410, de verse geur
van fakkel in z’n neusgaten, nerveus pielend aan z’n Ajax-zegelring die z’n ringvinger
versierde. Ik zag z’n ogen op de grond gericht, terwijl zijn oren intens de flarden van geluid
probeerden op te vangen die uit de oude Sharp tv die in de hoek van de kantine hing
kwamen.
In de nacompetitie om de Eerste Klasse te bereiken, speelden we thuis tegen TOGR, een
Rotterdamse grootmacht. De uitwedstrijd was in een gelijkspel geëindigd, en nu moesten we
op de Bloemerd de mouwen opstropen om de finale van de nacompetitie te bereiken.
Uiteindelijk was het Rudy die met een vuurpijl (en een beetje hulp van de verraderlijke
Leiderdorpse wind en een laagstaand lentezonnetje) de keeper wist te verrassen, waarna hij
gelijk in de armen sprong van zijn vader, die zoals altijd trots aan de zijlijn van Veld 1 stond.
Een moment om nooit te vergeten voor alle RCLers.
En ineens, net toen de trainer onze standaardsituaties wilde doornemen, kwam de flard
waar Rudy zo vurig op hoopte. Leonardo schoot na 88 minuten de 1-1 binnen waardoor Ajax
een ronde verder was in de UEFA Cup. Rudy schoot omhoog uit z’n stoel en schreeuwde
‘YES!!’. Een verbouwereerde trainer keek ontdaan naar de stoel in de hoek, terwijl Rudy
breed glimlachend en vol geluk weer plaats nam. De rest van het team beschouwde lachend
dit tafereel, en de trainer moest bekennen dat hij niet eerder iemand zo blij had gezien nadat
hij te horen kreeg dat hij bij corners tegen de eerste paal moest dekken.
Freek Jonker
